محورهای انجام فعالیت‌:
در ایران اتکا به نفت و بروز جنگ تحمیلی سبب شد اقتصاد به شدت وابسته به دولت شود. بروز جنگ بلافاصله بعد از انقلاب سبب شد بسیاری از صنایعی که به‌طور موقت مصادره و ملی شده و در اختیار دولت قرار گرفته بودند (فراتر از آنچه که طبق اصل ۴۴ قانون اساسی باید دولتی باشد) دولتی باقی بمانند. در ایران نیز کاستی‌های ناشی از مالکیت دولتی و عدم کارآیی شرکت‌های دولتی به مرور بروز گردید. از این‌رو توصیه‌های بانک جهانی در سال‌های بعد از جنگ در ایران در پیش گرفته شد و خصوصی‌سازی یکی از این توصیه‌ها بود که آغاز گردید و تاحدودی پیش رفت ولی ناکام ماند. علت این ناکامی تا اندازه‌ای اجرای غلط این سیاست بود. ولی آنچه که بیشتر مانع خصوصی‌سازی شد، چگونگی حقوق مالکیتی بود که در اصل ۴۴ قانون اساسی به رسمیت شناخته شده بود. همین موضوع سبب شد مجمع تشخیص مصلحت نظام مطالعاتی را در سال‌های پایانی دهه ۷۰ برای ارائه تفسیر جدیدی از اصل ۴۴ قانون اساسی آغاز کند. نهایتاً مقام معظم رهبری در سال ۱۳۸۴سیاست‌های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی را ابلاغ فرمودند که در واقع تصریح جدیدی از حقوق مالکیت در ایران است.
صنعت حمل و نقل نیز یکی از مهم‌ترین صنایع کشور بوده که در ایران بخش قابل توجهی از آن در مالکیت دولت قرار دارد. با توجه به سیاست‌های کلی اصل ۴۴ قانون اساسی، یکی از مهم‌ترین بخش‌هایی که مجاز به خصوصی‌شدن شمرده شده، بخش حمل و نقل (جاده‌ای، ریلی، هوایی، دریایی) است. چگونگی تنظیم این صنعت در فرآیند خصوصی‌سازی با در نظر گرفتن شرایط داخلی و تجربیات سایر کشورها، امری مهم است که این تحقیق سعی بر یافتن بهترین راه‌کار و ارائه بهترین پیشنهاد سیاستی به تفکیک زیربخش‌های آن را دارد.